Ga naar Nederlandse website  Go to English website

De dag is nog maar net begonnen en binnen no time is het alweer nacht. We hebben het er maar druk mee. En dat alleen maar met 1 paar schoenen en een fiets. Nu vraag ik mij af hoe ik in Gods naam een bedrijf kan runnen dat 7 maanden per jaar, 7 dagen per week open is en daarbij 3 kinderen heb groot gebracht en ook nog vrouw van, kind van, zus van, familie van, vriendin van ben en zo nodig enkele bestuurstaken op mij neem. Het klopt dan ook dat die Duitsers hier zeggen dat  we  “verruckt" zijn als ze ons zien met de ingepakte fietsen op weg naar….Rome.

We gaan gewoon verder. Familie Miller had het goed voor elkaar in Steinbach . Nette kamer, vriendelijke ontvangst, schappelijke prijs en een lekker ontbijt. Top service! En toch sliepen we niet:  Geen airco, kapot rolluik, opstapje bij badkamer om je teennagels mee af te breken en slechte Wi-Fi. Als je wilt klagen is er altijd wel iets, maar zo zijn wij niet. Je kunt het nooit perfect doen voor iedereen. Goed is goed genoeg. Als de heer Miller s'morgens vraagt of we goed geslapen hebben, dan roepen wij beiden volmondig JA!! De man glundert en heeft daardoor een geweldige  dag! Hoe mooi is dat!

De rustdag wordt gebruikt om op schema te geraken.  We fietsen op een lekker tempo over geasfalteerde  fietspaden en komen uiteindelijk om half 5 na 50km. aan in Gerdstofen. We eten een heerlijk traditioneel bord met knodelen, blaukrauth und rinderbraten en vervolgen onze trip naar Augsburg. Dat zitten we tot middernacht aan de gin-tonic. Het is per slot van rekening zaterdagavond.

Beste lezer: Willen jullie ons een groot plezier doen:
Parkinson2Beat is genomineerd bij de Actie Warm Hart van KRO-NCRV en kan daarmee 10.000 euro verdienen,mits zij de meeste stemmen hebben. U kunt op ons stemmen door hier te klikken.


 

Jezus, er komt geen einde aan Duitsland! Inmiddels zitten we 10 dagen op de fiets en we zijn nog steeds in Duitsland!!! Dat Duitsland zo groot is, dat had ik toch moeten weten…maar topografie oftewel het vak aardrijkskunde was ( ook al ) niet mijn favoriet. Maar uiteraard heb ik ook kwaliteiten…..  ik mag namelijk steeds de portemonnee beheren, ik mag  de slaapgelegenheid regelen, onderhandelen over de prijs en de problemen die we tegen komen, mag ik geheel vrijblijvend allemaal zelf oplossen. Zo maakte ik vandaag een wasdraad van een boom, regelde ik een nijptang, draaide ik een (illegaal?) wasje op een camping en fixte ik de voorwielstandaard van de fiets van Yvonne. Dat was nog niks, omdat het rolluik niet functioneerde maakte ik ook nog van het dekbed een mooie overgordijn. Zal ik nog even doorgaan?

 


 

De dag begon voor mij om 6 uur. Ik sta  altijd wat eerder op  omdat ik nogal wat tijd nodig heb om alles weer netjes in mijn 4 tassen te krijgen. Strikjes, elastiekjes, ritssluitingen, dekseltjes, dopjes, noem maar op: het duurt een eeuwigheid voordat ik klaar ben met mijn dagelijkse verzorging. Alweer zo'n 5 jaar geleden waarschuwde mijn neuroloog dat ik last zou krijgen van mezelf. Hij zei letterlijk: “ mevrouw Pinckaers, u moet leren om alles in een langzamer tempo te gaan doen; u wordt van een haas een schildpad.” Dat was nog in de fase dat ik dacht dat die tijd voor mij echt niet zou komen. Ik heb mijn kinderen opgevoed met de stelling dat als je echt iets wilt, je het ook kunt. Maar tja, aan mijn wil is niets veranderd, maar mijn lijf reageert niet meer op mijn wil. Dus de slogan “als je wilt kun je het” moet ik nu bijstellen.  Ik maak ervan: waar een wil is , is een weg. En de weg van vandaag gaat  richting  Dillingen aan de Donau.

Maar ook dat lukt niet helemaal.
Yvonne heeft vandaag haar dag niet en moet bijna huilen als ik haar door de donkere wildernis  “ de weg naar Rome” wijs. Ze is écht bang, (dat moeten we niet hebben) en we besluiten te gaan stoppen, eten, drinken en slapen op de luchthaven voor privé  modelvliegtuigjes. Dat blijkt het beste idee van de dag te zijn. Gezellig, lekker en goed.

De volgende ochtend worden wij dan ook te laat wakker voor het ontbijt van 8 uur….


 

Vanmorgen regen; nou ja, het moest er en keer van komen en het voordeel is dat ik nu mijn nog niet gebruikte camachen, regenbroek en mutsje ook eindelijk eens kan dragen. Al zo gezegd, zo gedaan, om half 11 verlieten wij als ‘the raining woman' ons paradijs in Ingelfingen.’ Het verblijf daar was zéér aangenaam en duurde voor mijn gevoel té kort. Zeer vriendelijk en professioneel personeel. Er hing een gezellig sfeertje.

Na, plus minus 2 minuten waren we doorweekt. Zo hebben we 2 uur doorgefietst. (Ook weer door het Schwäbisch Hall) Met twee wat langere klimpartijen zou vandaag de moeilijkste etappe worden. Ik vond dat wel meevallen. Vroeger woonde ik in Mechelen en de streek hier is vergelijkbaar. In mijn gedachten fietste ik naar mijn vriendin in de Elzet of naar mijn vakantie baantje in Camerig. Bergje op, bergje af. De omgeving is groen en boerenland met af en toe een stukje bos. Winkels en horeca kennen ze hier niet, met als gevolg: geen lunch. Gelukkig hadden wij voldoende voorraad verorberd tijdens het ontbijt in het wellness-weinstube-hotel.

Ik overwon mijn angst en fietste onder de hoogste brug van Duitsland door, de Kochertalbrucke en over enkele stuwmeren met een fenomenaal uitzicht over het dal van de Jagst.

De afspraak ‘als we moe zijn stoppen we’ komen we na en we eindigen onze rit dan ook zeer fraai in de paardestal van boerin Rosch en we huren een “Fremdenzimmer”. Het lijkt of ik helderziend ben, want als ik de deur van het gehuurde Zimmer open, komen mijn Braunsbach gedachten geheel tot leven.

Tot morgen 


 

Als je een dag overslaat op papier, ben je hem ook zo weer kwijt. Wat ik begrijp uit jullie reacties is dat het als leuk en spannend wordt ervaren om ons te volgen! Sommige van jullie zijn zelfs  zó geïnteresseerd in onze reis, dat ze echt zitten te wachten op vervolg. Het lijkt wel een soapserie; maar vergeet niet  dat dit om een waargebeurd verhaal gaat.

Het dorp Hassmersheim leek ons afgelopen maandag een perfecte plek om te overnachten, maar dat bleek achteraf toch anders. Mevrouw, lookalike Angela Merkel, was zowel eigenaar van het hele dorp, alsook van ons hotel, ze was tevens van de technische dienst,  receptioniste, ontbijtserveerster, gids, kassier én schoonmaakster. Zij was het enige levende wezen wat we gezien hebben in het hotel; zelfs het gehele dorp was leeg. Het was namelijk tweede pinksterdag, alles was gesloten of eigenlijk uitgestorven. Nadat we zonder te eten, maar wel goed uitgerust verder trokken, reden we de dorpjes Bad Wimpfen, Bad Friedrichshall en Neuenstadt am Kocher voorbij met als eindbestemming Braunsbach in ons hoofd. Bij het woord Braunsbach zag ik het al helemaal voor  me: een overnachting in een woning met “ bruine kozijnen, bruine tegels in de badkamer, bruine meubels en verder een nogal bruin-beige getinte keuken.”

De gepensioneerden (of zijn het de oude) mannen op het bankje van het dorpje vóór Braunsbach riepen in koor dat in Braunsbach echt niets te doen zou zijn!! Tja, dat was voor ons geen doorslaggevend nieuws. (We zijn er toen wel achter gekomen wat het Schwäbisch Hall is: Een streek in het o zo grote Duitsland, waar geen enkel levend wezen te zien is) We fietsten in een nogal pittig tempo door naar Ingelfingen omdat daar nog een weinstube beschikbaar was voor een té hoge prijs. Eenmaal aangekomen in de stube voelden we ons daar wél  echt thuis; zwembad, sauna, whirlpool, welness, wijn, fruhstuck; alles erop en eraan; doch inclusief veel regen.

Tot morgen 


 

Page 1 of 3

 

Warm hart

Parkinson2Beat genomineerd
Stemmen gaat zo:
- Klik hier
- Scroll naar beneden
- Klik op Help mee
  Niet schrikken van teksten. Het kost niets.
- Onderaan staat Stem & steun en Stem.
  Klik op Stem
- Vul gegevens in
- Klik op Stem
- Ga naar email en bevestig uw steun

68 stemmen reeds
(Top 10, maar dat is niet genoeg)

Als je 2 emailadressen hebt
mag je 2 maal stemmen

Eigen risico

Alle Parkinson2Beat activiteiten waar u aan meedoet, doet u mee op eigen risico.

What can you do to help?